Wbrew naturze #1: Przebudzenie

13/05/2018 § Dodaj komentarz


Pora poświntuszyć

Autorska seria Mirki Andolfo, włoskiej scenarzystki, rysowniczki i kolorystki, która pracowała m.in. przy Ms Marvel czy Vampirella: Feary Tales, to mocno erotyzująca bajka science fantasy dla starszych czytelników. Łopatologiczna pod względem przesłania, mimo to jednak bardzo udana. Całość została uroczo zilustrowana.

Witajcie w świecie zamieszkanym przez antropomorficzne zwierzęta, które osiągnęły stopień rozwoju technologicznego równy z naszym. Jednak ze względu na fakt, iż obok siebie żyją najróżniejsze rasy, które z przyczyn biologicznych nie są w stanie rozmnożyć się między sobą, wprowadzono prawo zakazujące łączenie się w pary między nimi – a także w pary tej samej płci. Jakby tego było mało, każdy, kto ukończywszy 25 rok życia nie znajdzie życiowego partnera, za prawą Programu Rozrodczego, w którym przymusowo udział biorą wszyscy, otrzyma idealnego genetycznie małżonka.

W takiej rzeczywistości żyje sympatyczna świnka Leslie. Miłośniczka sushi i muzyki, pracująca w miejscu, którego nie znosi, zmuszona do noszenia obcisłych strojów i tolerowania erotycznych zaczepek szefa. Kobieta stara się wieść spokojną egzystencję, mieszkając z najlepszą przyjaciółką i przyjaźniąc się z kryjącym się przed otoczeniem ze swoim homoseksualizmem kolegą z pracy. Jest jednak coś, co burzy jej spokój – od miesiąca nękają ją erotyczne sny, w których uprawia namiętny seks z białym wilkiem. Sny nielegalne według prawa. Ale czy same sny mogą sprowadzić kłopoty? Wydaje się, że nie, jednak Leslie pewnego dnia zauważa, że jest przez kogo obserwowana. Przyjaciel radzi, aby odkryła, co kryje się za marzeniami sennymi. Jednak świnka nie zamierza ulegać ani presji znajomych, ani świata – chce żyć po swojemu. Niestety kończy 25-lat i ledwie kilka godzin potem dostaje informację, że znaleziono dla niej partnera w ramach Programu…

Pierwszy tom serii Wbrew naturze to stosunkowo prosta historia o wolności i tolerancji, ujęta w ramy motywów doskonale znanych z opowieści sci-fi. Świat będący typową orwellowską antyutopią, bohaterowie jakby wzięci z Folwarku zwierzęcego, ale uwspółcześnionego i nie skupionego na mechanizmach władzy, tylko losie jednostki i jej prostym życiu… Co ciekawe to nie elementy fantastyczne wypadają najciekawiej, a warstwa obyczajowo-emocjonalna. Uczucia bohaterki, jej nastroje i codzienne problemy są tym, co autentycznie wciąga, nawet jeśli jej marzenia senne wyglądają, jak wyrwane z Harlequinów. Jest w tym smutek, jest spora doza humoru, jest też szczerość i prawdziwość, którą docenia się nawet jeśli to wszystko już było. Mniej przekonuje samo przesłanie, proste, oczywiste i, jak wspominałem, łopatologicznie wyłożone – na tym polu przydałoby się więcej subtelności.

Znakomicie przedstawia się szata graficzna komiksu. Jest prosta, cartoonowa, ale pełna – i to nie tylko jeśli chodzi o obfite, i jakże często ukazywane bez okrycia, kształty bohaterki – i bardzo przyjemna dla oka. Czysta kreska, znakomicie oddana mimika bohaterów, świetnie ukazane tła i niezły kolor dobrze ilustrują treść. Komiks Mirki to taka quasi disneyowska (autorka w końcu pokochała historie obrazkowe dzięki Myszce Miki – zresztą pracowała także dla The Walt Disney Company Italy) bajka dla dorosłych, bajka erotyzująca, ale nie epatująca nagością, wyważona i naprawdę ciekawa. Miłośnicy podobnych tematów będą bardzo zadowoleni.

Mirka Andolfo (sc. & rys.), „Wbrew naturze #1: Przebudzenie”, tłum. Jacek Drewnowski, Non Stop Comics, Katowice 2017.

[autor: Michał Lipka]

{komiks można kupić tu: klik! klik!}

Centaurus #3: Szalona ziemia

10/01/2018 § Dodaj komentarz


Obcy wśród kolonistów

Kosmiczna epopeja trwa w najlepsze. Na orbicie planety Vera, gdzieś w gwiazdozbiorze Centaura gatunek ludzki walczy o przetrwanie. Niespełna 9800 kolonistów z niecierpliwością oczekuje na wyniki misji doktor Mary-Mae Randolf, która wraz z niewielkim zespołem badawczym sprawdza, czy „nowa Ziemia” nadaje się do zamieszkania. Tymczasem na pokładzie orbitującego statku-świata trwa nerwowe śledztwo, które dotyczy obecności na pokładzie jakiegoś intruza.

Fabuła, jak uprzednio, prowadzona jest dwutorowo. W „trójce” rozdzielność wątków została dodatkowo podkreślona zerwaniem łączności między forpocztą osadników, a centrum dowodzenia. Przy okazji jeden z techników odkrywa, że ktoś majstrował w układzie sterowania. Nie udaje mu się jednak złożyć pełnego raportu, ponieważ zostaje zamordowany. Co prowadzi do jednoznacznego wniosku, że obcy wciąż jest/są na statku.

Równocześnie na planecie rozgrywają się nie mniej dramatyczne wydarzenia. Vera nadal skrywa wiele nierozwikłanych tajemnic i niespodzianek. Ekipa dociera do miasta, które wygląda jak wierna kopia opactwa Mont Saint-Michel. Ktoś (nadal nie wiadomo kto) bardzo się postarał, aby odtworzyć każdy, nawet najdrobniejszy szczegół – zrekonstruowano nawet ułożenie suwenirów na półkach w sklepie z pamiątkami czy papierowe banknoty w kasie. Dodatkowo znalezione zostają pozostałości czyjegoś obozowiska… Czyżby członkowie ekspedycji nie byli tu jedynymi inteligentnymi osobnikami? Widok wywołuje zimny dreszcz, dlatego grupa nie zatrzymuje się i rusza dalej. Kolejna lokacja wygląda równie zaskakująco, ale okazuje się dużo bardziej niebezpieczna.

Pisząc o „jedynce” (klik! klik!) i „dwójce” (klik! klik!) zwracałem uwagę, że mam niejakie problemy z zaakceptowaniem i pozytywną oceną wartości graficznej. Ilustracje, które tworzy Zoran Janjetov, sprawiają wrażenie tworów sztucznych i topornych. Największe zastrzeżenia miałem (i mam) względem przedstawienia i mimiki postaci. I pod tym względem Szalona ziemia nie odbiega od uprzednich odsłon.

Marcin Kamiński recenzując album Ziemia obiecana dowodził, że cykl mógłby z powodzeniem być spin-offem opowieści Leo osadzonych w uniwersum Aldebarana: „Oba tytuły są realistycznymi historiami sci-fi opowiadającymi o eksploracji nowych, nieznanych planet. Przygodowa fabuła jest w nich równie ważna jak wiarygodne i zaskakujące przedstawienie fantastycznych flory i fauny(…)”. Centaurus to seria, w której główny nacisk położony został na intrygującą zagadkę. Rzecz fabularnie zaciekawia. Scenarzyści, podstawiając czytelnikowi kolejne tajemnice, sprawnie budują napięcie. Znamienne i intrygujące, bo w zamian nie podają zbyt wielu rozwiązań. Czytający ma pole do popisu dla własnej wyobraźni. Co prawda zakończenie bieżącego tomu rzuca nikłe światło na to, czego do tej pory się dowiedzieliśmy i w jakim kierunku zmierzać będzie dalsza opowieść. Ciekawe, czy przypuszczenia się sprawdzą…

Leo {właśc. Luiz Eduardo de Oliveira} & Rodolphe {właśc. Rodolphe D. Jacquette} (sc.), Zoran Janjetov (rys.), „Centaurus #3: Szalona ziemia”, tłum. Wojciech Birek, Timof i cisi wspólnicy, Warszawa 2017.

[scenariusz: 4, rysunki: 2+, kolory/cienie: 3]

{komiks można kupić tu: klik! klik!}

Jezioro ognia

02/12/2017 § Dodaj komentarz


 Krucjata katarska i obcy

Ludzie kontra kosmici. Tak, to już było. Gatunek sci-fi ukazywał podobne konflikty niezliczoną ilość razy i to w najróżniejszych konfiguracjach. Byli kowboje walczący z obcymi, a teraz nadszedł czasy, aby z przybyszami z innej planety zmierzyli się… średniowieczni krzyżowcy. Jakkolwiek dziwnie to brzmi: Jezioro ognia to solidny survival horror s-f, który osadzony został w trzynastowiecznych realiach.

Jest rok 1220. W Pirenejach we Francji pewnego pasterza budzi poruszenie w jego stadzie owiec. Kiedy wychodzi z chaty staje się świadkiem katastrofy olbrzymiego statku kosmicznego. Mimo strachu udaje się na miejsce wypadku, jednak spotkanie z tym, co wydostaje się z wraku, nie kończy się dla niego dobrze.

Tymczasem dwaj krzyżowcy – Theobald Drugi z Szampanii oraz Hugh z Blois – przybywają w okolice oblężonego miasta Castelnaudary, żeby wspomóc walczących z heretykami (albigensami). Niestety ich obecność w tym miejscu jest bardziej kłopotliwa niż pomocna, dlatego też lord Montfort decyduje się pozbyć problemu i wysyła ich na „misję” do wioski Montaillou. Oficjalnie mają zwalczyć tamtejsze ognisko herezji. W rzeczywistości jednak wybrał pierwsze lepsze miejsce na mapie, leżące dość daleko, aby podróż w obie strony potrwała tyle, ile okres ich służby.

Do kierowania drużyną wybiera wiecznie pijanego, ale doświadczonego rycerza Raymonda, a jej szeregi zasila także dominikański inkwizytor, wszędzie widzący heretyków. Wyprawa mająca być spokojną przejażdżka, szybko przemienia się w walkę o przetrwanie. Krzyżowcy na miejscu przekonują się, że wioska jest opuszczana, a ci z jej mieszkańców, którzy przetrwali, schronili się w tutejszej twierdzy. Co się właściwie stało? Ocaleli twierdzą, że zaatakowały ich demony. Rycerze już wkrótce stają oko w oko z morderczymi bestiami. Zaczyna się nierówna walka z najeźdźcami z kosmosu.

O tym komiksie można powiedzieć, że fabuła przedstawiona została pół żartem, pół serio. Realia historyczne potraktowane są z pewną umownością, nie ma tu archaicznej mowy, rzeczywiste wydarzenia są bardziej zarysowane, niż ukazane, ale zarazem nie brak w tym prawdziwości. Jednak przede wszystkim jest to opowieść grozy o walce z obcymi. Krwiożercze, owadopodobne stworzenia mordują ludzi, którzy starają się przeżyć – schemat znany od dekad – zyskuje tutaj inną niż zazwyczaj oprawę, ale sprawdza się równie dobrze, co zawsze. Zapytacie co może być w tym ciekawego? Jednak komiks Jezioro ognia wart jest przeczytania. Dlaczego?

Przede wszystkim to po prostu dobra historia. Nie oryginalna, ale dobrze poprowadzona, dynamiczna i klimatyczna. Czyta się szybko i przyjemnie, bohaterowie też nakreśleni zostali całkiem nieźle, a całość zyskała dobrą oprawę graficzną. Rysunki Matta Smitha przypominają skrzyżowanie prac innego artysty o tym nazwisku, Jeffa Smitha (tak, tego od Gnata) – szczególnie jeśli chodzi o twarze bohaterów – z Mike’iem Mignolą, ojcem Hellboya. Ogląda się to sympatycznie, czyta też z przyjemnością. Niezła, lekka zabawa w stylu kinowych blockbusterów gwarantowana.

Nathan Fairbairn (sc.), Matt Smith (rys.), „Jezioro ognia”, tłum. Adam Olesiejuk, Non Stop Comics, Katowice 2017.

[autor: Michał Lipka]

  {komiks można kupić tu: klik! klik!}

Pożoga. Tom 1

08/11/2017 § Dodaj komentarz


Co przyniesie przyszłość?

Francuski scenarzysta Jean-David Morvan jest w naszym kraju znany głównie dzięki bestsellerowej serii Armada (klik! klik!). Co trochę dziwi, gdyż pisarz ma na swoim koncie niemałą ilość publikacji. Jest szansa, że to się zmieni, m.in. za sprawą serii Pożoga oraz Irena (klik! klik!). Zobaczymy. Tymczasem zajmijmy się pierwszym tomem opowieści, która powstała na podstawie wydanej w 1943 roku powieści Ravage Rene Barjavela. Przy okazji warto wspomnieć, że żadna z prawie trzydziestu książek tego autora nie została w Polsce wydana.

Połowa XXI wieku, Ziemia. Punktem wyjścia dla fabuły jest globalny kataklizm, w wyniku którego przestały działać wszystkie urządzenia i maszyny elektryczne. W jednej chwili ludzkość cofnęła się do epoki kamienia łupanego. No, może nie dosłownie, bo występujące postaci posługują się kuszami czy mają na twarzach maski przeciwgazowe. Katastrofa pociągnęła za sobą wiele istnień, pozostali przy życiu ludzie podzieleni są na dwie frakcje. Pierwszej przewodzi sędziwy Patriarcha, który jest całkowicie przeciwny wszelkim maszynom, gdyż dostrzega w nich zagrożenie dla ludzkości. Druga ekipa jest postępowa i ma w posiadaniu pewien artefakt z przeszłości. Grupy toczą ze sobą zażartą walkę. Zresztą od brutalnych i krwawych scen bitewnych rozpoczyna się omawiany komiks.

Druga nic narracyjna cofa nas w czasie. Jest rok 2052, François Deshamps – przyszły Patriarcha – jest młodzieńcem, który właśnie przyjechał do Paryża, aby sprawdzić, czy został przyjęty na Wyższą Szkołę Chemii Rolniczej. Cywilizacja jest całkowicie uzależniona od elektryczności. Dla wygody człowiek oddał się w niewolę cybermaszynom. W retrospekcji poznajemy i innych bohaterów, którzy prawdopodobnie będą mieli znaczenie w dalszym przebiegu fabuły: Blanche Rouget, czyli przyjaciółkę François i przyszłą piosenkarkę oraz Jérôme Seita – bogatego i wpływowego menadżera muzycznego.

Recenzowany album ma charakter mocno „zagajający” i ogólny: przedstawione zostają występujące postaci, naszkicowane tło wydarzeń i właściwie to wszystko, scenarzysta niewiele więcej nam zdradza. Początkowa sekwencja plansz rozbudza w czytelniku silną ciekawość. Może się podobać dynamika scen i „zacofanie” technologiczne walczących. Niebagatelne znaczenie ma także atmosfera tajemniczości o podłoże i naturę konfliktu. Niestety dalej jest gorzej. Sceny rozgrywające się w połowie XXI wieku trącą nudą i schematycznością; choćby wątek emocjonalnego trójkąta – Blanche, François & menażer – rozpisany jest tendencyjnie i nieudolnie.

Pod względem wizualnym komiks przedstawia się niezwykle atrakcyjnie. Macutay nie boi się eksperymentować z układem kadrów na planszy, dynamicznymi ujęciami i fragmentarycznym przedstawieniem. Pod tym względem szczególnie efektownie wypada pierwsza część opowieści, gdzie artysta ukazuje bitwę i pojedynki. Ze względu na malarskość ilustracji prace Reya Macutaya przywodzą mi na myśl produkcje takich rysowników, jak: Francis Manapul, Matteo Scalera czy Sean Murphy. Oczywiście duża w tym zasługa kolorysty – Walter Pezzali spisał się na medal.

Okładka „jedynki” jest świetnie zaprojektowana! Kojarzy mi się ze scenami z filmu Christophera Nolana Incepcja. Szkoda, że środek nie spełnia wszystkich oczekiwań. Mimo wszystko jestem ciekaw, co będzie dalej.

Jean-David Morvan (sc.), Rey Macutay (rys.), „Pożoga. Tom 1”, tłum. Jakub Syty, Taurus Media, Piaseczno 2017.

[scenariusz: 3+, rysunki: 5, kolory/cienie: 5+]

 {komiks można kupić tu: klik! klik!}

Recenzja napisana dla serwisu Aleja Komiksu, klikać :tu: tak! :tu:

Barbarella

07/11/2017 § 2 Komentarze


Klasyka komiksu erotycznego

Barbarella, słynna bohaterka wykreowana przez Jean-Claude’a Foresta, obchodzi w tym roku 55. urodziny. Pierwsze epizody – w formie komiksowych pasków – drukowane były od 1962 roku na łamach francuskiego czasopisma „V Magazine”. Dwa lata później przygody kosmicznej podróżniczki ukazały się w formie pełnoprawnego albumu. Nad Sekwaną publikacja wywołała obyczajową burzę, produkt skończył na „cenzurowanym”: objęty zakazem reklamowania oraz sprzedaży nieletnim. W Polsce na debiut heroiny musieliśmy czekać ponad pół wieku. Pięknie wyszykowany album ukazał się staraniem Wydawnictwa Kurc dopiero we wrześniu bieżącego roku.

Krajowa edycja zawiera dwa z czterech oryginalnych tomów: Barbarellę oraz Gniew minutojada. Pierwsza część składa się w kilku luźno ze sobą powiązanych krótszych historii. Epizody spaja postać protagonistki oraz miejsce akcji – rzecz rozgrywa się na planecie Lythion. Statek kosmiczny Barbarelli ląduje, a właściwie rozbija się, w Wielkiej Oranżerii. Planetę zamieszkują dwie, całkowicie antagonistycznie nastawione do siebie rasy. Konflikt przybiera krwawy obrót. Nasza bohaterka wciela w życie hasło: „Make love, not war” i żywo (ciałem i umysłem) angażuje się w zażegnanie bratobójczej wojny.

Druga cześć – Gniew minutojada – od początku ma już charakter pełnometrażowej, przemyślanej fabuły. Scenarzysta obsadza Barbarellę w nowej roli, jako właścicielkę Cyrku Delirium, który oferuje najbardziej perwersyjne i niebezpieczne atrakcje seksualne w układzie słonecznym. Nowym nabytkiem w panopticum jest niejaki Narval, który, w związku z tym że jest akwenitą, całe życie spędza pod wodą. Mężczyzna za wszelką cenę pragnie odnaleźć kamień mutacji, który pomógłby jemu oraz innym przedstawicielom jego rasy „wyjść na ląd”. Nasza bohaterka, oczywiście, wyrusza w pełna niebezpieczeństw międzyplanetarną misję.

Fabuła obu historii nie jest ani odkrywcza, ani pasjonująca. Z dzisiejszej perspektywy moglibyśmy nawet powiedzieć, że jest tendencyjna, mętna i miejscami nużąca. Jednakże nie o ciąg spójnych wydarzeń w omawianym komiksie chodzi, a o kreację głównej bohaterki, którą Forest wzorował na ówczesnym symbolu seksapilu – Brigitte Bardot. Barbarella jest dzieckiem swoich czasów: wolna, pewna siebie, dzika i niezależna, ale nie jest wampem ani femme fatale. To w pełni świadoma swojej seksualności kobieta, która w pełni rozumie swoją władzę nad mężczyznami (i kobietami). Ma w nosie moralne reguły i wszelkie seksualne tabu.

Tłem przeróżnych przygód jest stylistyka science-fiction, który stanowi jedynie sztafaż. Dziewczyna bardzo chętnie nawiązuje wszelkiej maści intymne stosunki z mężczyznami, kobietami i robotami oraz nadzwyczaj często biega nago lub topless. Zdziwią się jednak ci, którzy sięgną po publikację dla samej golizny i „momentów. Pragnę podkreślić, że nie jest komiks pornograficzny.

Pochodzący z 1968 roku film Barbarella. Królowa galaktyki w reżyserii Rogera Vadima, w którym główną rolę grała Jane Fonda, dziś trąci myszką i, delikatnie mówiąc, jest kiczowaty. Komiksowy pierwowzór, może za sprawą ilustracji wykonanych prostą i czystą kreską, na szczęście się broni!

Jean-Claude Forest (sc. & rys.), „Barbarella”, tłum. Wojciech Birek, Wydawnictwo Kurc, Koluszki 2017.

[scenariusz: 4-, rysunki: 5, kolory/cienie: 4+]

  {komiks można kupić tu: klik! klik!}

Top 10

11/09/2017 § Dodaj komentarz


 Opowieści policyjne z miasta metaludzi

Ponad dekadę polscy wielbiciele twórczości Alana Moore’a musieli czekać na kompletną opowieść o policjantach z miasta Neopolis. Dla przypomnienia: w latach 2003 i 2004 oficyna Egmont wypuściła na rynek dwa tomy serii Top 10, które zawierały zeszyty od pierwszego do siódmego. Na szczęście bieżąca edycja to wydanie kompletne, które w jednym tomie prezentuje wszystkie dwanaście rozdziałów. Album uzupełniony został przedmową pisarza oraz galerią projektów postaci ze szkicownika Gene’a Ha.

Komiks prezentuje futurystyczną i alternatywną wizję rzeczywistości, w której superbohaterowie namnożyli się niczym grzyby po deszczu. Fabuła skupia się na policjantach z Dziesiątego Komisariatu (tytułowy Top 10), którzy próbują utrzymać ład i porządek w mieście zamieszkałym tylko i wyłącznie przez metaludzi. Dlatego obdarzeni różnorakimi mocami funkcjonariusze nie są w tym wypadku w żaden sposób wyjątkowi. Mimo całego sztafażu „trykociarstwa” opowieść jest wyjątkowo realistyczna, gdyż funkcjonariusze wykonują stricte policyjną robotę: zabezpieczają ślady na miejscu popełnienia przestępstwa, gromadzą dowody, przesłuchują świadków i podejrzanych, przeprowadzają sekcje zwłok, chodzą na odprawy, jedzą, kłócą się i rozmawiają. Scenarzysta skupia się na ich codziennej pracy, co zostaje podkreślone tym, że każdy z rozdziałów posiada datę dzienną. Dodatkowo po pracy superpolicjanci mają swoje „zwykłe życie” – wychowują dzieci, opiekują się podstarzałymi i schorowanymi rodzicami, chodzą na randki, mają koszmarne sny, etc.

Zasadnicze znaczenie dla opowieści ma fakt, że mamy do czynienia z bohaterem zbiorowym: dobrze funkcjonującym zespołem, na który składają się wszystkie osoby w komisariacie. Akcja rozpoczyna się w dniu, w którym młoda Robyn Slinger (pseudo: Toybox) rozpoczyna służbę. Nowa funkcjonariuszka (ale i czytelnik) wrzucona zostaje w sam środek wiru wydarzeń – nie ma czasu na szkolenia i zapoznawaniem się z procedurami. Dosłownie z ulicy trafia na odprawę i jedzie na akcję. Do samego końca naszym przewodnikiem (a właściwie przewodniczką) po wielowątkowej i rozbudowanej fabule pozostaje Slinger. Należy podkreślić, że prawie każdemu z policjantów poświęcony zostaje pewien fragment narracji, dzięki temu czytelnik może ich bliżej poznać i polubić.

Opawa graficzna albumu, za którą odpowiadają Gene Ha i Zander Cannon, współgra z wielowątkową narracją literacką, gdyż jest równie precyzyjna i szczegółowa. Ha musiał się sporo natrudzić, aby „zaludnić” rzeczywistość dziesiątkami postaci w trykotach i przy okazji każdej z nich nadać jakiś indywidualny rys. Oczywiście najwięcej uwagi poświęcono protagonistom oraz antagonistom, ale i postaci drugiego czy trzeciego planu są charakterystyczne. Kreacja Neopolis stoi na równie wysokim poziomie skomplikowania i dokładności przedstawienia.

Ze wszystkich komiksów Moore’a, jakie dane mi było dotychczas przeczytać, ten jest najzabawniejszy. Całość skrzy się ironią i autoironią. Spójny świat przedstawiony, zabawne dialogi, rubaszne żarty i jawna kpina z funkcjonowania „trykotów” w Ameryce (na ironię losu zakrawa fakt, że na okładce widnieje logotyp Vertigo…). Oczywiście opowiadanie posiada i drugie dno, gdyż z jednej strony mamy zabawną historyjkę o metaludziach, ale z drugiej pisarz podejmuje znaczące kwestie dotyczące nietolerancji, akceptacji odmienności oraz „wdrukowanych” uprzedzeń. Mam pewien problem z finałem, bo nie potrafię w stu procentach określić czy został podany w konwencji buffo czy może na serio. Dzięki czemu pointa jest wieloznaczna i zmusza do rozmowy.

Dla każdego szanującego się odbiorcy popkultury album Top 10, obok Prosto z piekła (klik! klik!), Strażników (klik! klik!) oraz V jak Vendetta (klik! klik!), jest pozycją obowiązkową, którą po prostu trzeba znać. Osobiście jest to mój ulubiony komiks Moore’a.

 Alan Moore (sc.), Gene Ha & Zander Cannon (rys.), „Top 10”, tłum. Paulina Braiter, Klub Świata Komiksu – album 1133, Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o., Warszawa 2017.

[scenariusz: 6, rysunki: 5, kolory/cienie: 4+]

{komiks można kupić tu: klik! klik!}

gildiaRecenzja napisana dla serwisu Gildia Komiksu, klikać :tu: tak! :tu:

Universal War One. Tom 1

10/09/2017 § Dodaj komentarz


Pierwszy tom klasyki

W końcu za sprawą oficyny Elemental jest dostępny pierwszy tom Universal War One, czyli opus magnum Denisa Bajrama. Wielu czytelników cierpliwie (i nie) czekało na premierę albumu, gdyż chciało zapoznać się z historią członków międzyplanetarnej eskadry Purgatory w porządku chronologicznym. Co prawda kilkanaście lat temu wydawnictwo Egmont opublikowało wszystkie trzy pojedyncze albumy: Genesis, Zakazany owoc oraz Kain i Abel, ale dopiero bieżąca edycja cyklu oddaje kompleksowy zamysł artysty.

Akcja komiksu rozgrywa się w przyszłości, raczej dalszej niż bliższej. Ludzkość osiągnęła wysoki stopień rozwoju technologicznego i cywilizacyjnego. Zaawansowana technika umożliwia kolonizację odległych planet Układu Słonecznego. Gdy nagle między Saturnem a Jowiszem pojawia się zagadkowa czarna ściana. Federacji Zjednoczonych Ziem postanawia odkryć, co kryje się z nią (lub w niej). Rozkaz zbadania anomalii otrzymuje III Flota Sił Zbrojnych dowodzona przez admirała Friedricha von Richtburga. Szef sztabu postanawia wysłać w okolice ściany jednostkę specjalną – Purgatory, która utworzona została na prośbę córki admirała z nikomu niepotrzebnych do szczęścia żołnierzy-skazańców.

W skład siedmioosobowej ekipy wchodzi między innymi były naukowiec Edward ‘Ed’ Kalish, który jako jedyny z całej floty co nieco rozumie jak dział i czym jest ściana. Jednak, aby w pełni pojąć charakter złowróżbnej nieprawidłowości, nasi bohaterzy będą musieli wlecieć do środka. Dopiero wówczas opowieść Bajrama zyskuje właściwy charakter. Początkowo wydaje się, że UW1 będzie typowym komiksem science fiction o wojennych przeprawach kilku parszywych żołnierzy. Wolta jaką funduje czytelnikom scenarzysta jest niespodziewana i sensacyjna. Portrety psychologiczne bohaterów zostają pogłębione, ich wzajemne relacje rozbudowane, a w warstwie narracyjnej na plan pierwszy wysuwają się naukowe aspekty związane z możliwościami podróży w czasie.

Oprawa graficzna albumu stoi na wysokim poziomie i doskonale pasuje do opowieści. Artysta dołożył wszelkich starań, aby wiarygodnie oddać kosmiczną rzeczywistość, w której rozgrywa się akcja. Uwagę przykuwa szczegółowość i precyzja przedstawienia wszelkich międzyplanetarnych statków, a mamy ich całkiem sporo, bo i myśliwce, i transportowce, i kontenerowce. W krótkim posłowiu, jakie znajdujemy po drugim rozdziale, autor tak pisze o projektowaniu kosmicznej floty: „Zazwyczaj zaczynam od zdefiniowana ich funkcji, roli. Na początek precyzuję, czy statek jest zdolny wchodzić w atmosferę. Jeśli tak, musi mieć kształt aerodynamiczny, w przeciwnym wypadku nie jest to konieczne…”. Wpis okraszony został całą masą wstępnych szkiców.

Zdaję sobie sprawę, że zaprezentowany powyżej opis fabuły nie oddaje rozmachu i kompleksowości pisarskiego zamysłu. Cały cykl Universal War fascynuje, ale dopiero całościowa lektura opublikowanych dotąd tomów (klik! klik! oraz klik! klik!) pozwala dostrzec wielkość działa. Zapewniam, że nawet dla osób, które nie przepadają za sci-fi rzecz okaże się atrakcyjną przygodą. Stawiam komiks na jednej półce wśród klasyki, czyli obok: Wiecznej Wojny, Valeriana oraz Incala.

Denis Bajram (sc. & rys.), „Universal War One. Tom 1”, Wojciech Birek, Wydawnictwo Elemental, Warszawa 2017.

[scenariusz: 5+, rysunki: 4+, kolory/cienie: 5]

 {komiks można kupić tu: klik! klik!}

Where Am I?

You are currently browsing entries tagged with s-f at Kopiec Kreta.

%d blogerów lubi to: