Chłopaki #1: Jak na imię tej grze

07/10/2016 § Dodaj komentarz

Quis custodiet ipsos custodes?

chlopakiRomantyczny spacer po wesołym miasteczku. Para zakochanych w sobie młodych ludzi przechadza się leniwie. Wyznają sobie miłość, snują piękne plany wspólnej przyszłości. „Kocham Cię” mówi roześmiana Robin, a Tyci Hughie o aparycji Simona Pegga wpatruje się w nią maślanymi oczami. Długi, filmowy pocałunek, uścisk rąk i… Bach! Rzucony przez „supka” stukilowy łotr wgniata Robin w ścianę. Hughie wciąż trzyma jej ręce. Ręce oderwane od ciała, ociekające krwią.

Garth Ennis, to wyjątkowo solidny i równy twórca, któremu zdarzają się dzieła wybitne, jak choćby seria Kaznodzieja, a nawet słabsze tytuły reprezentują dość wysoki poziom. Odkąd Planeta Komiksów w jasny sposób dała do zrozumienia, że Ennis stanie się czarnym koniem wydawnictwa, czekałem cierpliwie, aż w końcu zejdą z wojennych klimatów i wkroczą na ścieżki bardziej zbliżone mojemu spaczonemu serduszku. Doczekałem się.

W The Boys superbohaterzy są nimi tylko z nazwy. Przypominają płytkich, garth-enniswyrachowanych sukinsynów z Watchmen, ale tak naprawdę są dużo gorsi. To banda hipokrytów, parszywych szaleńców, którzy czas spędzają na lansie i zaspokajaniu najniższych żądz. Boją się ich wszyscy, którzy zdają sobie sprawę, co kryje się za medialną szopką. Także rząd i tu pojawia się miejsce dla tytułowych Chłopaków. Specjalnej grupy, która ma za zadanie stanąć ponad „supkami”.

Album praktycznie z miejsca dołącza do grona mojej prywatnej „top ligi” kompletnie odjechanych komiksów. Obok takich tytułów, jak 100 Naboi czy Transmetropolitan. Warto w tym miejscu nadmienić, że The Boys łączy się z drugim z wymienionych tytułów poprzez nazwisko rysownika – Daricka Robertsona. Tematycznie blisko mu do również uwielbianego przeze mnie Rising Stars Straczynskiego. To dzieło oparte na naprawdę dobrym pomyśle, a gdy dać taki autorowi Kaznodziei, efekt nie trudno przewidzieć.

Oczywiście, nie obyło się bez mankamentów. Największy problem mam z kreską Robertsona, a jeszcze większy z miękkim kolorowaniem, które do tej historii kompletnie nie pasuje. Gdyby nie darick-robertsonmroczne barwy powiedziałbym, że nietomny kolorysta pomylił tytuły i tymi wszystkimi brushami gradientami pudruje Troskliwe Misie. Niestety, zgrzyt czuję nie tylko w kolorach. Analizując plansze porównywałem je z wydanym 7 lat wcześniej komiksem Rok drania, w którym wszystko mi się zgadza. Doszedłem do wniosku, że głównym problemem jest tusz. Cliff Chiang wiedział, co robi. Sprawił, że kreska stawała się ostra, klarowna i wyrazista. Upodobnił ją trochę do sznytu Eduardo Risso. Tymczasem sam Robertson po prostu grubo nakłada tusz, to sprawia, że plansze niewiele różnią się od szkiców. Postacie pozostają korpulentne i mało charakterne. Nieco zbyt obłe i o zbyt statycznej mimice.

Abstrahując od tych drobnych mankamentów przy lekturze bawiłem się świetnie. Pierwszy tom Chłopaków to komiks, który czyta się na jednym wdechu i niezależnie od tego ile by to trwało, jest zawsze za krótko, za mało. Jeśli brzydzi was widok krwi, religia zabrania podglądać perwersyjnych praktyk seksualnych, a dbałość o równowagę i harmonię waszego wewnętrznego feng shui nie pozwala zbytnio podnosić ciśnienia, dajcie sobie spokój. Jeśli jednak nic z tych rzeczy nie stoi na przeszkodzie, a cenicie naprawdę dobrze napisane historie, to już wiecie, co robić.

Garth Ennis (sc.), Darick Robertson (rys.), „Chłopaki #1: Jak na imię tej grze”, tłum. Kamil Śmiałkowski, Planeta Komiksów, Warszawa 2016.

[autor: Józek Śliwiński]

robertson-ennissklep{komiks można kupić tu: klik! klik!}

Reklamy

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Chłopaki #1: Jak na imię tej grze at Kopiec Kreta.

meta

%d blogerów lubi to: