The Shadow. Cień: W ogniu stworzenia

02/12/2015 § Dodaj komentarz

Cień i szpiedzy

the ShadowNazwisko Gartha Ennisa budzi spore oczekiwania. Ostatecznie, to scenarzysta serii Kaznodzieja, komiksu, który wielu wskaże swoim numerem jeden. Jednak, parafrazując wujka Bena, wielkie nadzieje budzą wielkie rozczarowania. Jeszcze nie całkiem otrząsnąłem się z traumy po wybryku scenarzysty często z Ennisem mylonego. Lektura Wojny bez końca Warrena Ellisa skończyła się mentalnym bełtem. Do dziś zachodzę w głowę, jak to możliwe, że autor Transmetropolitan, Detektywa Fella czy marvelowskich Thunderbolts złożył podpis pod tak wyrazistym przykładem absolutnej miernoty. Do Shadowa podchodzę więc chłodno. Choć trzeba przyznać, że ciężko zachować zimną krew na widok miodnej okładki Alexa Rossa.

Shadow nie miał ze mną lekko. Nie przekonało mnie ani zamieszczone z tyłu zawołanie „cień wie”, Layout 1które skojarzyło mi się z dość popularnym frazeologizmem, ani też sam podtytuł: Cień w ogniu stworzenia. Co to, do cholery, ma być, pomyślałem, oczyma wyobraźni widząc cień wesoło pląsający w ogniu skrzesanym przez jakieś paskudne, ropucho-podobne stworzenie. Nie ma co drażnić mojej wyobraźni. Nie przekonały mnie też rysunki. Mocno kontrastują z okładkami. Wyglądają trochę jak klasyczne, książkowe ilustracje rysowane na bazie zdjęć. Czasem kreska pójdzie trochę nie tak i pan z wąsem nie ma oka, ale kto by się tam przejmował detalami, w końcu widać, co jest co. Ich szczęście, że przynajmniej dobrze opowiadają historię, a o to tu chyba chodzi…

The Shadow z miejsca okazał się być czymś nieco innym, niż się spodziewałem. Być może dlatego, że większość krążących po sieci kadrów przedstawia sceny, w których tytułowy mściciel pruje z pistoletów, tymczasem nie one są kwintesencją tej opowieści. Szykowałem się na mroczny kryminał w stylu noir z bohaterem pokroju V z V jak Vandetta. Tymczasem otrzymałem opowieść drogi, osadzoną w czasach historycznej burzy poprzedzającej II wojnę światową. Zamiast Batmana, dostałem nowoczesnego Corto Maltese na sterydach. Czy był to minus? I tak, i nie. Z jednej strony, uwielbiam kryminały, z drugiej, dostałem coś, co cenię chyba jeszcze bardziej – kawał solidnej historii, do której chce się wrócić. Przeszkodą były jedynie około wojenne realia, które, delikatnie rzecz ujmując, nie znajdują się w centrum mojego zainteresowania.

Jeśli do bohatera wykreowanego przez Ennisa mam jakieś zastrzeżenia, Layout 1to głównie takie, że wydaje się nieco zbyt mocarny, żeby nie powiedzieć: całkowicie pozbawiony słabości. Wie wszystko, umie wszystko, tak można go podsumować. Jest niczym nieśmiertelny Indiana Jones zaopatrzony w dwa automaty i zdolność widzenia przyszłości. Podejrzewałem, że cień zwykle przemyka się pod ścianami, tymczasem woli raczej równać je z ziemią, by to po nich został ledwo cień.

Na tym właściwie kończy się lista zastrzeżeń. Przedstawione w komiksie postacie urzekły mnie świetną konstrukcją. Zarówno sam Cień, uprzejmy gentleman z tendencją do bezceremonialnej brutalności i cynizmu, jak i przekrój świetnie skonstruowanych bohaterów dalszego planu, od wojskowego przygłupa – marionetki, po bezwzględnego adwersarza, balansującego między potężnymi siłami, zdolnego wyprowadzić w pole Niemców, Anglików, Rosjan, a także rodzime Cesarstwo. Urzekła mnie także postać Bawoła. Autentyczny, grubiański watażka (uwielbiam to słowo!) zdobył moje serce sprowadzając japońskie wartości do poziomu gleby, którą to w wyniku „honorowej walki” krwią zraszały setki tysięcy chińskich ofiar.

Komiks jest napakowany treścią i choć w fabule trudno się zgubić, to jednak nie można powiedzieć, że mało się w niej dzieje. Skończona lektura wywołała u mnie błogie uczucie odbycia pasjonującej podróży. Choć, między Bogiem a prawdą, cieszy, że była to jedynie podróż wyobraźni. Co ważne, pozycja stanowi autonomiczną, w pełni zamkniętą całość. Layout 1Powoli zaczyna mnie irytować, że każde nowe wydawnictwo stanowi ledwie przedsmak kolejnego tasiemca. Także finał historii okazał się być satysfakcjonujący, ze świetnym suspensem pod koniec i mocnym, bezkompromisowym epilogiem.

Podsumowując, mimo że komiks nie do końca wstrzelił się w moje oczekiwania oraz ogólne preferencje, okazał się być doskonałą lekturą, która na długo pozostaje w pamięci. Gdyby postać była nieco mniej przepakowana, a rysunki chętniej pieściły oczy, mógłbym go uznać za jedną z lepszych pozycji, jakie kiedykolwiek czytałem. Tymczasem, jest tylko bardzo dobrze.

Garth Ennis (scen.), Aaron Campbell (rys.), „The Shadow. Cień: W ogniu stworzenia”, tłum. Maciej Drewnowski, Wydawnictwo Planeta Komiksów, Warszawa 2015. [ocena: 7/10]

[autor: Józek Śliwiński]

alex rossplaneta Komiksów{komiks można kupić tu: klik! klik! lub tu: klik! klik!}

Reklamy

Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading The Shadow. Cień: W ogniu stworzenia at Kopiec Kreta.

meta

%d blogerów lubi to: